عسل رسیده و مزایای آن

عسلی رسیده عسلی که به اندازۀ کافی توسط زنبورها تغلیظ شده باشد، به عسلی گفته می شود که بدون ترس از فاسد شدن، تا مدت نامعلومی قابل ذخیره باشد . دراکتشافات باستانشناسی در مصر، خمره ای پراز عسل سالم و قابل مصرف کشف شده که قدمت آن را600 سال تخمین زده اند . این موضوع ثابت می کند که عسل رسیده در صورت قرار گرفتن یا ذخیره شددن در شرایط مناسب ، تا مدت نامعلومی سالم وقابل تغذیه باقی می ماند.

در عملیات تولید عسل ، زنبورهای کارگر شهد گلها به کندو می آورند و به صورت عسل نارس (عسل رقیق ) و به طور موقت در حجره های خاصی از شان ها ذخیره می کنند و براساس غریزۀ طبیعی ، برای جلو گیری از فاسد شدن عسل رقیق ، در فرصت مناسب اقدام به تغلیظ کردن آن می کنند . در عملیات تغلیظ ، دسته ای از زنبورهای کار گر که مسئول این کارند ، روی لبۀ حجره ها می نشینند و با فرو کردن خرطوم خود در حجره ها ی پر از عسل رقیق ، در هر نوبت مقداری عسل رقیق را به درون عسلدان خود می مکند . عسل مکیده شده، در بدن زنبور تا حد لازم آبگیری می شود و به مقدار لازم برخی از مواد ساخته شده داخل بدن زنبور؛ مثل، آنزیم تبدیل کننده سوکروز به گلو کز و فرو کتوز(انورتاز )، آنتی بیوتیک و احتمالا مواد دیگر به آن اضافه می شود و سرانجام عسل تغلیظ شده به داخل حجره بر گردانده  می شود. زنبورها آب ناشی از آبگیری از عسل رقیق را به عنوان آب مورد نیاز بدن خود مصرف می کنند و مازاد آن را به عنوان ادارار و مخلوط با مدفوع در خارج از کندو دفع می کنند . در مواقعی از سال  که جریان شهد آوری به داخل کندو شدت دارد ، به علت گرمای داخل کندو و همواره عسل رقیق دورن حجره ها در حال تبخیر شدن است که این تبخیر باعث بالا رفتن رطوبت داخل کندو می شود و اگر این رطوبت تا حد کم نشود ، در حجره ها ی سرباز حاوی عسل تازه تغلیظ شده نفوذ کرده و مشکل آفرین می شود . لذا به محض بالا بودن رطوبت داخل کندو ، دسته ای  از زنبورهای کارگر با بال زدن برفراز حجره ها باعث به گردش در آمدن هوا و تهویۀ کندو می شوند که به این ترتیب رطوبت اضافی داخل کندو خارج شده وامکان تبخیر سطحی عسل های موجود در حجره های سر باز نیز فرآهم می شود . لذا عمل بال زدن زنبور ها علاوه بر تهویه کندو و ثابت نگهداشتن تقریبی رطوبت داخلی کندو ،باعث تغلیظ عسل رقیق نیز می شود . عسل رسیده با ویژگی غلیظ بودن وسایر خصوصیاتی که دارد . محیطی است که هیچ نوع موجود زنده ای در آن قادر به ادامۀ زندگی و فعالیت نیست و به این لحاظ است که عسل رسیده را به راحتی می توان بدون نیاز به هیچ نوع فر آوری یا نگهداری در یخچال تا مدت نا معلومی نگهداری کرد .

 عسل نارس و معایب آن

به عسلی  گفته می شود که به تازگی توسط زنبور ها تولید شده باشد وهنوز عملیات تغلیظ توسط زنبور ها روی آن انجام نشده یا به قدر کافی انجام نشده باشد . لذا چنین عسلی رطوبت با لایی دارد و چنان چه در این حالت برداشت شود ، نمی توان به مدت طولانی آن را ذخیره کرد . وقتی حجره های شان ها از عسل پر شدند و عملیات تغایظ نیز به قدر کافی روی عسل انجام شد ، زنبور ها درب حجره ها را با لایه ای از موم می پوشانند . لدا تمام شان های که حجره های آن ها با لایۀ مومی بسته شده باشد ، حاوی عسل رسیده ( تغلیظ شده ) هستند . اما داخل حجره های باز ممکن است از لحاظ رسیدگی عسل چند حالت وجود داشته باشد:1_ ممکن است به صورت نیمه پر و حاوی عسل رسیدۀ روز قبل باشد . 2_ ممکن است در قسمت پایین حاوی عسل رسیده ودرقسمت با لا حاوی عسل نارس باشد . که چنین عسلی در صورت ذخیره شدن طولانی مدت ، ممکن است فاسد شود . به طور کلی زنبور ها زمانی اقدام به در پوش گذاری یک حجرۀ ذخیرۀ عسل با لایۀ مومی می کنند که اولا حجره کاملا از عسل چر شده باشد و ثانیا تمام عسل موجود در حجره تغلیظ شده باشد . بنا براین چنان چه در هنگام برداشت عسل جریان شهد هنوز برقرار باشد ، شان هایی با حجره های باز نشان دهندۀ این است که عسل موجود در آن ها به احتمال بسیار قوی هنوز تغلیظ نشده و به علت رسیده نمودن ، آماده برداشت نیستند . چرا زنبور ها کار شهد آوری را در روز انجام می دهند ودر طول شب عسل جمع آوری شده در همان روز را تغلیظ می کنند وهر حجره ای را که با عسل تغلیظ شده به طور کامل پر کنند . آن را با لایه ای از موم در پوش گذلری می کنند . لذا پر کردن حجرات نیمه پر را به روز بعد موکول می کنند.

 

ارسال نظر

biuquote
  • نظر
  • پیش نمایش زنده
Loading